Pomiary Ziemi, a więc zarówno bryły kuli ziemskiej, jak i jej powierzchni - były prowadzone od wieków przez licznych uczonych, którzy chcieli wiedzieć coś więcej o naszej planecie i nie dawali się zastraszyć "nadprzyrodzonym" zjawiskom, takim jak np. zaćmienie Słońca. Geodezja jest jedną z najstarszych nauk. Na temat kształtu Ziemi wypowiadał się już słynny grecki matematyk - i nie tylko - Pitagoras, a potem Eratostenes z Cyreny. Prawdziwy skok w technikach pomiaru ziemi nastąpił jednak dopiero w bliższej nam przeszłości, a mianowicie w XVII w., kiedy to Holender Snell van Royen opracował popularną do dziś metodę pomiarów - triangulację. W tym samym wieku Newton ogłosił teorię o elipsoidalnym kształcie Ziemi i o spłaszczeniu jej na biegunach. Mimo wszystko jednak, dopiero w latach sześćdziesiątych ubiegłego wieku rozpoczął się rozwój geodezji nowoczesnej, która - oprócz pomiarów naziemnych - wykorzystuje pomiary satelitarne o zasięgu całego globu. W ramach geodezji klasycznej specjaliści z różnych krajów całego świata prowadzą pomiary współrzędnych punktów na powierzchni Ziemi metodami triangulacji oraz pomiary wysokości tych punktów metodami niwelacji i tachymetrii, a także pomiary grawimetryczne. Na podstawie uzyskanych wyników ci sami specjaliści sporządzają modele powierzchni Ziemi.