Nauki badające Ziemię - nauki geograficzne, geologiczne, geofizyka, geochemia, oraz geodezja z kartografią - powstały już w starożytności, nazwę "geografia" po raz pierwszy wprowadził Eratostenes z Cyreny 2200 lat temu. Nazwa ta pochodzi od greckich słów he ge = 'Ziemia' i graphein = 'pisać'. Oprócz Eratostenesa, geografią zajmowali się również Tales z Miletu, Herodot, Arystoteles, Strabon oraz Ptolemeusz.

W starożytności geografia dzieliła się na dwie części:
dziedzinę przyrodniczą
dziedzinę społeczną

Nie próżnowali także Rzymianie, doskonaląc sztukę rysowania map w czasie swoich podbojów, Arabowie, rozwijając przejęte po przodkach dziedzictwo naukowe. W późniejszych wiekach do rozwoju geografii przyczynił się np. Marco Polo, rozpoczynając niejako epokę odkryć, epokę poszukiwania coraz bardziej szczegółowych rozwiązań, dokładniejszych map, doskonalszych przyrządów. W tym czasie Varenius stworzył swoją Geographia generalis, a Merkator mapę świata. Dużo zrobili odkrywcy, tacy jak Krzysztof Kolumb, Vasco da Gama, Ferdynand Magellan. Jeszcze później, w XVIII-XIX w. Geografia stała się oddzielną dziedziną nauki i wprowadzono ją do programów uniwersyteckich. Współcześnie, po prawie dwustu latach intensywnego rozwoju nauki, metod oraz narzędzi badawczych, pojawiły się odmienne nurty, zwane "krytycznymi". W Polsce najstarszą katedrą geografii jest Instytut Geografii i Gospodarki Przestrzennej w Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie, założona w 1849r. i kierowana przez Wincentego Pola.